તથાસ્તુ ભાગ ૨ · ભાગ ૩

ચૈતન્ય, અસંગ અને અબાધ્યપણાથી હું જ નક્કી બ્રહ્મ છું. ચૈતન્યપણાથી, પછી અસંગપણાથી, જે કંઈ છે તેનાથી હું અસંગ છું. જે દ્રશ્યમાન છે, જે વ્યક્ત છે અને જે અવ્યક્ત છે અને અદ્રશ્ય છે, તે બંનેથી હું કેવો છું? અસંગ છું. એટલે અવ્યક્ત છે તેના સાથે પણ મારે કોઈ સંગ નથી, હું તો તેનાથીય મુક્ત છું. એટલે આટલા આકાશની અંદર, દાખલા તરીકે, અહીંયા અગરબત્તીનો આમ ધુમાડો આમ આમ આમ આમ ફરતો હોય, તેનાથી જેમ આકાશને કંઈ થતું નથી, એવી રીતે અસંગતા, અસંગતાનો ગુણ, અસંગતાનો બોધ આપણને કેવળ ને કેવળ આકાશ જ આપી શકે છે. એટલે બધા તત્વોથી પરે જતાં જતાં જતાં, ધીરે ધીરે ધીરે, છેવટે આકાશમાં સ્થિતિ કરવાનું એટલા માટે કહેવામાં આવે છે કે તમે હવે આકાશમાં અક્ષર જુઓ. પણ શરૂઆત ક્યાંથી કરશો? તો કે ઓમકાર જોવાથી કરજો. પછી ઓમકાર વિલીન થઈ જશે. બિંદુની અંદરથી તમે પાર નીકળી ગયા પેલી બાજુ, એટલે પછી બધું ગયું.

એટલે તમે અક્ષરની અંદર લીન થાઓ. બસ, આ સાધના છે. અક્ષરમાં, બિંદુમાં તમે પાર થાઓ. જેમ કીધું ને, "સોયના નાકામાંથી જેમ પસાર થાય છે," તો બિંદુ તો એનાથી સૂક્ષ્મ છે, એવું આપણને શરૂઆતમાં અનુભવ આવશે જોતી વખતે. પણ એ ત્રણ દિવસે, સાત દિવસે, ૧૪ દિવસે, ૧૫ દિવસે એ ખુલશે, જો આ ચાલુ રાખ્યું હોત તો કોઈપણ સાધના. અને પછી એમાંથી પેલી બાજુ આપણે પસાર થઈ શકીએ.

તો એવું જે નિરંતર ચિંતન કરીને હું કેવો છું? તો કે ચૈતન્ય છું, અસંગ છું અને અબાધ્ય છું. અબાધ્ય એટલે મને કોઈ કશું બાંધી શકે એવું કશું છે નહીં. એટલે આ બોડી પણ બાંધી શકે એવું નથી, માઇન્ડ પણ બાંધી શકે એવું નથી, વિચાર પણ મને બાંધી શકે એવું નથી. કોઈ વસ્તુ મને ખેંચતી નથી કે કોઈ પણ વસ્તુને હું ખેંચતો નથી. ગ્રહણ કે ત્યાગ જેને કહેવાય, એવું પણ હું કરતો નથી. આવા પ્રકારનું ચિંતન કર્યા કરવાનું, જ્યારે આપણે પ્રોપર સાધનામાં બેઠા ના હોઈએ ને કંઈક બીજું કરતા હોઈએ, જતા હોઈએ, આવતા હોઈએ, એવા એવા સમયે. તો આવી રીતે તો એટલા માટે કહું છું કે, "હે માનવ, ઝડપથી પરબ્રહ્મ સાથે એકરૂપ થા. આ જગત બ્રહ્મમય દેખાય, આ જગત જે દેખાતું છે તે બ્રહ્મમય દેખાય." તેને તુરિયા કહેવાય. અનુભવ આવવા માંડશે કે આ બધું બ્રહ્મ છે, આ બધું બ્રહ્મ છે, આ બધું બ્રહ્મ.

જગત ભ્રમ છે અને હું આ જે કંઈ છે તે બધું જ બ્રહ્મ છે. એટલે ઇલ્યુઝન એટલે બ્રહ્મ અને પેલું પરમાત્મા, પરમ તત્વની વાત કરીએ છીએ. તો કે આ બધું જ જે કંઈ છે તે પરમ તત્વ છે. એ જટ આવતી નથી, પણ આવે તો પછી જતી નથી. એટલે તારી સ્થિતિને તું તુરિયામાં સ્થિર કર, ભાઈ. દરેક ગુરુ સાધકને આ છેવટો સંદેશ આપે છે કે તારી સ્થિતિ ત્યાં કર. તું તુરિયામાં જતો હોય, તુરિયામાં જવાનો રસ્તો આપણે હમણાં જ વાત કરી. દિવ્યાંગ, તું તો અખંડ તુરિયા અને તુર્યાતીતમાં જ સ્થિતિ રાખ. અમે તારા માટે પણ આ એટલું જ સાચું છે.

એટલે શું થશે? તો કે બસ, એ સ્થિતિમાં રહેવાથી સુગંધિત અમૃત મોઢામાં જે આ જે સલાઈવા આવે છે ને, એનો ટેસ્ટ આખો બદલાવવાનો શરૂ થશે ધીરે ધીરે ધીરે ધીરે. હવે પહેલા આપણે શું વાત કરતા હતા? તો કે શ્વાસમાં સુગંધ. શ્વાસમાં સુગંધ છે, એ રસ છે અને તેજ છે. હવે એને કહે છે કે આ જે અમૃત ટપકી રહ્યું છે, તે પણ જ્યોતિર્મય બની જશે. કેમ? તો કે તું પ્રાણ જ લઈ રહ્યો છે, જ્યોતિર્મય પ્રાણ લઈ રહ્યો છે, તું બ્રહ્મ લઈ રહ્યો છે. એટલે તને બ્રહ્મ, બ્રહ્મના અમૃતનો સ્વાદ આવવાનો શરૂ થશે અને એ કેવું હશે? તો કે જ્યોતિર્મય હશે. "બ્રહ્મજ્યોતિસ્વરૂપોઽહમ્" આમ ઘૂંટડા ઘૂંટડા ઘૂંટડા ઘૂંટડા પીધે જા. બોલ, "હું અમર છું." આવી રીતે અમર થાય માણસ. એના જે સેલ, એક સેલ મરી જાય છે અને પછી તરત બીજો પેદા થાય છે. આખા બોડીની અંદર નિરંતર આ પ્રોસેસ ચાલુ ને ચાલુ હોય છે.

આના કેસની અંદર એ એની અંદર ચેન્જીસ આવવાના શરૂ થાય છે. એનું અપડેશન, અપગ્રેડેશન થવાનું થાય છે. સેલનું જનરલી ડીટેરિયોરેશન થતું હોય, વૃદ્ધાવસ્થા, ઘડપણ, રોગ, આ બધા એના પરિણામો છે. આના કેસમાં, સાધકના કેસમાં રિવર્સ પ્રોસેસ. રિવર્સ ઓસ્મોસિસ થાય છે ને, તે એને પછી આવું રિવર્સ બ્રહ્મોસિસ ચાલુ થશે. એટલે એ સુગંધિત અમૃત જ્યોતિવાળું શાશ્વત થઈ જાય છે. શાશ્વત એટલે સ્થિરતા પકડે. પછી એનું જે છે તે અમૃત આમ બસ જ્યોતિર્મય જ હોય. હવે એ જ્યોતિર્મય બધું જ અંદર આખા બોડીમાં ચારે બાજુ ફરતા ફરતા પછી એટલું જ્યોતિર્મય કરીને મૂકે, એટલે જ્યારે પણ એવું આ બહાર જુએ કે અંદર જુએ, ગમે ત્યાં જુએ, આમ ખરેખર તો બહાર અંદર છે જ નહીં ને. આ જે બહાર છે તે બધું અંદર જ છે, ભાઈ. એટલે તને કીધું કે આંખો બંધ રાખીને જો. અંતરદ્રષ્ટિ કરીને પણ તમે આમ જોતા હોય તો પણ તમારી અંતરદ્રષ્ટિ હોઈ શકે છે.

એટલે સંસારી આસક્તિ છૂટી પડે. વૈરાગ્ય કેવું અદભુત હોય છે! બહુ જબરજસ્ત વસ્તુ છે.

હવે સમચિત્ત એટલે શું? તો કે ચિત્તની અંદર સમતા હોય. પહેલા તો ચિત્ત ભાગમ ભાગ જ કરતું હોય ખરેખર તો. તે એ ક્યાં સુધી ભાગમ ભાગ કરે તેની પણ આપણે વાત કરીશું. એટલે જ્યાં સુધી ચિત્ત જે છે તે સમ ના થાય ત્યાં સુધી દ્વંદ્વ ઊભું છે. દ્વંદ્વ એટલે હું અને આ, હું અને આ, આ વાળું જે છે ને તે ઊભું છે. પણ જેવું સમચિત્ત થયું, સમચિત્ત એટલે એક બ્રહ્મ સાથે એકતા. જેવી એકતા થઈ એટલે શું થઈ ગયું? અદ્વેત. અને અદ્વેત આવ્યું એટલે શું થયું? "સર્વં બ્રહ્મમયં જગત્" નો અનુભવ પછી શરૂ થાય. બરાબર છે. પછી એમ જ રહેવાનું, નીચે નહીં ઉતરવાનું. વ્યવહાર પહેલા પ્રાધાન્ય આપો. સાધકે હંમેશા વ્યવહારને પહેલા પ્રાધાન્ય આપવાનું, પણ પછી વ્યવહારમાં પડ્યા નથી રહેવાનું. એમાંથી એને બહાર નીકળવાનું. કેવી રીતે? તો કે પોતાના અને વ્યવહાર શુદ્ધિ કરવાની. વ્યવહાર શુદ્ધિ જ્યારે થશે, ક્યારે થશે?

તો કે પ્રપંચમાં પડવું નથી, કોઈપણ પ્રકારનું પ્રપંચ.

એટલે પેલા ષડરિપુઓ ખડા થઈ જાય છે: કામ, ક્રોધ, લોભ, મોહ, મદ અને મત્સર - આ ષડરિપુ પ્રપંચ છે. આપણે એમ સમજીએ કે મુત્સદ્દીપણું છે, એટલે હું બહુ બુદ્ધિશાળી છું. મારી બુદ્ધિથી હું બધાને આમ કરી નાખું, તેમ કરી નાખું, કાપી નાખું, બધાને આમ કરી નાખું. ભાઈ, જેને જે કરવું હશે તે કર્યા કરશે. આપણે જે આપણી બુદ્ધિથી પેલાને ધક્કો મારવાનો જે વિચારોથી કે વાણીથી જે પ્રયત્ન કરીએ છીએ, ભાઈ, એનો દોષ લાગે છે. એમાંથી મુક્તિ જોઈએ છે. અને જ્યારે એવું થશે ત્યારે સમચિત્ત સમરસતા થશે.

એટલે કહે છે કે આ વિચાર જે છે, એ જ કર્મ છે. તો તું કેવળ આત્મા વિશે જ વિચાર. બધે તું આત્મા જ જો. બધાને તું આત્મા જ જાણ, એમ કીધું. આ આત્મા અને બ્રહ્મ પાછા એકબીજાના પર્યાય છે. આપણે ઇન્ડિવિજ્યુઅલ વ્યષ્ટિની વાત કરીએ ત્યારે આપણે "આત્મા" શબ્દ વાપરતા હોઈએ છીએ, અને જ્યારે એક આખું સમૂહ હોય, ટોળું, જેમ કે માનવોનું હોય, એવી રીતના આપણે એમ કે જોતા હોઈએ, બધાનું સમગ્રતાનો વિચાર કરીએ ત્યારે આપણે બ્રહ્મનો વિચાર કરીએ, પરબ્રહ્મનો વિચાર કરીએ. કારણ કે જે કાંઈ છે તે બધું એ જ. અને આપણે એક અને બધું એમ જે હજી આપણે જુદું જોઈએ છે તે પણ દ્વંદ્વ છે. એટલે એક, એક અને એક. છેવટે આપણો દાખલો બીજગણિતનો ત્યાં જ આવે છે કે એક ઉપર ધ્યાન આપજે, ઝીરો પર ના આપીશ. આ બધું ઝીરો છે.

તો કીધું કે, "અહંકારીની આરતી ઉતારીશ તો તું અહંકારી બનીશ." સ્ટેપ બાય સ્ટેપ તમે જુઓ: માતા-પિતાથી શરૂ કરીને, વડીલોથી શરૂ કરીને, દેવી-દેવતાઓથી શરૂ કરીને, બ્રહ્મા, વિષ્ણુ અને મહેશથી શરૂ કરીને, છેવટે ઉપર પરબ્રહ્મ સુધી. ત્યાં સુધી બધાયની અંદર સ્થૂળતમથી સૂક્ષ્મ થતો થતો થતો તો છેવટે સૂક્ષ્મતમ અહંકાર બાકી રહ્યો હોય શિવની અંદર સૂક્ષ્મતમ, અને પછી એ ફૂટી જાય એટલે પરબ્રહ્મની અંદર વિલીન. બધાની સ્થિતિ તો આ જ છે. તો મતલબ શું છે? આ અહંકારનું ગાઢાપણું જે અથર્વશીર્ષમાં કીધું હતું ને, "ફીણી ફીણીને આંગળીથી આમ ગાઢું કર્યું," એવી રીતે. અને એમાંથી આ બ્રહ્માંડ પેદા કર્યું. તો આપણે દરેક વસ્તુને આવી રીતના ફીણીને મોટી કરીએ, ગાઢી કરીએ, અને પછી એમાં ને એમાં રહીએ. એમાંથી મુક્તિ મેળવવાની છે. આ વૃત્તિ છે. એ વૃત્તિ જ્યારે સમી જશે ત્યારે સમરસતા આવશે.

એટલે કીધું કે, "અહંકારની આરતી ઉતારીશ તો અહંકારી બનીશ." ગાઢ પ્રગાઢ અહંકારી. તારો અહંકાર વધતો જ જશે. રાજાની કરો, બરાબર? પ્રધાનોની કરો. એવી રીતના કોઈ મોટા માણસો હોય તો એ બધાની કરો. કોઈ એમ કે બહુ હોશિયાર, બુદ્ધિશાળી માણસ છે, તો એની ભક્તિ કર્યા કરો. તો તમે એવા ને એવા જ બનવાના છો. પણ જો તમે બ્રહ્માજીની કરશો, વિષ્ણુ ભગવાનની કરશો કે શિવજીની કરશો, તો તમે ઝટ છૂટશો. તમે ત્યાં સુધી પહોંચી શકશો કે જ્યાં તમે એ કાબિલ બનો. તમે પરબ્રહ્મ શું છે તેના તમને વિચારો આવવાના ત્યારે શરૂ થાય. તેથી શું થશે? આ અહંકાર જ્યારે ગાઢ બની ગયા ત્યારે તો કે સંસારમાં તું ભમ્યા કરીશ. આપણે જોયું ને હમણાં કે સંસારમાં કેવી રીતે માણસ ભમ્યા? એક સેકન્ડમાં આઠ ભવ બાંધે છે માણસ. એક વિચાર આવે ને એની આઠ ભવ સુધીની અસર હોય. એવું આ પેદા કરી શકે છે.

તો એ એક ક્ષણનો એ જે વિચાર છે, એના જો એનો લય કરી નાખે કે ના, આવું નહીં. એ વિચારનો લય ત્યાં એ આકૃતિને ચોકડી મારી દે, ભૂસી નાખે, ગમે તે કોઈ રીતના કરીને ઇરેઝ કરી નાખે, તો એને આઠ ભવ બંધ કરી દીધા પોતાના. ઠક ઠક ઠક ઠક ઠાક, બધે આમ લાઈટો ઓફ થતી જાય. આ પ્રોસેસ એને સતત ચાલુ રાખવી જોઈએ. આ દરેક સેકન્ડે કે આજે મારા આઠ ભવ બંધાય છે, તે આઠ ભવ ના બંધાય એના માટે થઈને આ વિચાર ના હોવો જોઈએ, આ વિચાર ના હોવો જોઈએ, આ વિચાર ના હોવો જોઈએ. અથવા તો પછી બ્રહ્મ એક જ હોવું જોઈએ. જે કાંઈ છે તે બધું તે જ છે, તે તું છે, તે તું છે, તે તું છે. એવું જ્યારે પકડી શકે ત્યારે એવા પ્રત્યેક સેકન્ડે, પ્રત્યેક વિચાર આવતી પ્રતિ પળે આઠ ભવને એવા બંધ કરતો જાય છે. દર વખતે બંધ કરતો જાય. આમ આવી રીતના આમ વિચાર થયો હોય કે નવું આપણે એક સૂટ ખરીદવાનો છે, આમ છે, તેમ છે, તો પેલું હોય કે ભઈ હવે ચોથા ભવમાં અને આવું આવવાનું છે.

તો આપણે અહીંથી સીધું બંધ કર્યું એટલે આ ચોથું બંધ થઈ ગયું. ચાર, ત્રણ, બે અને એક ગયું કે હવે એને જોઈતું નથી. હવે એને જોઈતું નથી એટલે ઇરેઝ થતું જાય. માણસ પોતાનું વિશ લિસ્ટ ઘટાડતો જાય છે, ટૂંકું કરતો જાય છે, કોમ્પ્રેસ કરતો જાય છે, ઘટાડતો ઘટાડતો ઘટાડતો.

એટલે કીધું કે બ્રહ્મ એ એકમાત્ર જરૂરિયાત છે જાણવાની અને જોવાની, અનુભવવાની. બસ. જેવો એના સિવાય બીજા કશાની અંદર માણસ પડે, સંસાર પેદા. અને જેવો એમાંથી બહાર નીકળી જાય, સંસાર બંધ થવા માટે. તો આ કંટીન્યુઅસ પ્રોસેસ છે: સંસાર બનાવવાનો અને એને બંધ કરવાનો. અને એ કોના હાથમાં છે, ભાઈ? જે તે વ્યક્તિના હાથમાં છે. કોઈ ભગવાન આનું નિયંત્રણ નથી કરતું. એ પોતે જ ખુદ કરે છે. આમ સ્ટીયરીંગ રાખ્યું હોય, આમ આમ સહેજ આમ કરે તો ડાબે જતો રહે, અને પેલી બાજુ કરે તો જમણે જતો રહે. નહીં તો પછી એક્સિલેટર આપે તો આગળ જાય અને બ્રેક મારે તો. અને રિવર્સમાં જવાય ને આપણે? તો આપણે હવે ગાડી રિવર્સમાં ચલાવવાની છે. અત્યાર સુધી સંસારમાં દોડાવતા હતા. તો કાં તો પછી તમારે છે તો બિલકુલ ટર્ન લઈ લેવો પડશે. અબાઉટ ટર્ન કરીને પાછા જવાનું છે બ્રહ્મમાં ફૂલ પાવરથી.

અને નહીં તો પછી તમારે રિવર્સમાં ગાડી દોડાવવી પડશે. તો શરૂઆતની અંદર તમારે રિવર્સમાં પણ દોડાવવી પડે. કારણ કે જુઓ કે સંસાર બહુ સાંકડો છે અને એમાંથી નીકળાય એવું નથી. તો ચોક્કસ જગ્યા સુધીને તમારે ટનલમાં દાખલા તરીકે ગાડીને કાઢવાની હોય તો તમારે રિવર્સ લેવી પડે ને? એટલે નબળા સંજોગો હોય ત્યાં સુધી તમારે ગાડી રિવર્સમાં લેવાની. પણ સહેજ જો તમને ચાન્સ મળી ગયો ટર્ન.

લેવાનો તો પછી તમારે અબાઉટ ટર્ન કરીને પાછા બેક ટુ બ્રહ્મ. બસ આ એકમાત્ર વાત છે. આટલું અધ્યાત્મ છે ભાઈ, અમને તો સમજાયેલું જે તમને સમજાવવામાં. અને કોઈ સાધન ખોટું નથી, કોઈ વ્યક્તિ ખોટું નથી, કોઈ જગ્યા ખોટી નથી, કશું નથી.

આ બધામાંથી બહાર નીકળો ભાઈ, બહાર નીકળો! બુમો પાડીને, પોકારીને કહું છું. કારણ કે આ એક જન્મ જતો રહેશે, ખબર નથી પછી આ બધું જ્ઞાન પાછું ફરી ક્યારે ફૂટી નીકળશે અને એવો સંજોગ પ્રાપ્ત થાય કે ના થાય. એટલે આ મોહ જેને કહેવાય મોહ અને ગાઢ જેને પ્રપંચ કહેવાય, એમાંથી એકદમ બહાર આવતા રહો, તાત્કાલિક બહાર આવો.

એટલે આ સંસારમાં જે છે ને, તું ભમ્યા જ કરે છે. તો મોક્ષ, મુક્તિ અને ભક્તિ જેને કહેવાય ભક્તિ. સાચી ભક્તિ કીધું કે, "મેરે તો ગિરિધર ગોપાલ, દૂસરો ન કોઈ" - મીરાબાઈનું આ પ્રખ્યાત ભજન છે. તો "દુસરોનો કોઈ" વાળો જ્યારે નિશ્ચય થાય ત્યાં સુધી સાચી ભક્તિ પ્રગટ જ નથી. એટલે તારું જીવન નર્યું નાટક બની જશે.

કશું ટકતું નથી જીવનની અંદર. તમે જુઓ, પ્રતિ પળ દરેક વસ્તુઓ જઈ રહી છે. તમને એમ લાગે છે કે આવી રહી છે, પણ ના, એ એટલી જ ઝડપથી જઈ રહી છે જીવનની અંદર. એટલે આ જીવન જે છે તે નોટકી છે, એ ટકવાની નથી, એનો ખ્યાલ રાખો.

એટલે કોઈપણ એક દ્રશ્ય પર તમે સતત, જેમ ટીવીની અંદર એક જ દ્રશ્ય તમે ક્યાં સુધી જોયા કરશો? જોતા નથી ને? તમારા ચેનલ બદલી કાઢશો તરત જ કે આ ફ્રીઝ થઈ ગઈ તો આમ કરી નાખો. અને કમ્પ્યુટર દાખલા તરીકે એવી રીતના તમને એક જ ડિસ્પ્લે બતાવતું હોય તો તમે રીબુટ કરી દો છો તરત. એવી રીતે તમારે રીબુટિંગ કરવું જોઈએ. જ્યારે જ્યારે કોઈ ઘટનાક્રમ ઉપર જ્યારે ચોંટી જાવ, "પીન લાગી ગઈ છે" એવું જ્યારે થાય, ત્યારે પીન કાઢી નાખો બળપૂર્વક અને આગળ વધો. જીવનનું પાનું છે ને, એ પલટી કાઢો પાછું.

આ દ્રોહ કર્યા છે તેથી તું દ્વંદ્વમાં ફસાયેલો રહીશ. નહીં તો કોના સાથે કર્યો છે દ્રોહ? આત્મા સાથે કર્યો છે. અહીં આત્મા છે, ત્યાં નથી. જ્યાં જ્યાં જેની સાથે જે જે કર્યું છે, તે બધું તારી આડે આવી રહ્યું છે. અને કોઈ બીજું નથી મોકલાવતું, તું જ! તું જ એના માટે જવાબદાર. કુદરત જ તને આ બધું પ્રોવાઈડ કરે છે કે જેથી કરીને તું એને જોઈને આ વખતે જાગે છે કે, "ના, હવે ભૂલ નહીં કરું" કરીને નીકળી જાય છે એમાંથી. તો કુદરત તને છોડી દે. અને પાછો તું નક્કી કરે કે, "ના ના, આમ જ હોવું જોઈએ," તો એવું ગાઢું કરીને ફરી મોકલશે, 10 ઘણું કરીને ફરી મોકલશે. સાયકલની અંદર એ ચાલ્યા જ કરશે, ચાલ્યા જ કરશે જીવનની અંદર.

તો સ્મરણ કર અહીં અત્યારે, સ્મરણ કર અપરાધોનું, સ્મરણ કર એનાથી મુક્ત થા. થયેલા અનાદરોનું તું સ્મરણ કર અને અહીં જ અપરાધ બોધથી તું મુક્ત થા. તું ક્યાં સુધી ફસા રહીશ ભાઈ? તારી જાત પર તું કૃપા કર. હવે તો આત્માને તારા અધોગતિમાં ના મોકલાવીશ. આ વખતે સંભાળી લે. તને અત્યાર સુધી અનંત ભવની લોટરી લાગી હતી એવું તું સમજતો તો. ખરેખર આ સજા છે એવું જ્યારે તને સમજાય છે, તો હવે તો તું તારા આત્માને અધોગતિમાં માં ના મોકલ.

એક પ્રાર્થના આવી હતી. આ હિમાંશુભાઈએ પણ મને ખાસ એના માટે કહ્યું હતું કે, એક સરસ પ્રાર્થના તો આપણે...